Fel rood, de bandenspanning is net gecontroleerd. Okee, hij is er klaar voor. De eerste bocht draai ik de Rijkstraatweg op. Gelukkig stond de ondersteuning nog niet te hoog, anders was ik uit de bocht gevlogen, je onderschat hoeveel power er in die fiets zit. Het redelijk rechte stuk wat volgt geeft me de kans om een beetje de pedelec te gaan begrijpen. Ik rij maar iets rustiger aan, want bij zo’n hoge snelheid moet je de focus op de weg houden. Het duurt niet lang voordat ik uitgevogeld heb hoe het display werkt. Ondertussen ben ik al wel bijna Twello uit. Ik begin al wat meer zelfvertrouwen te krijgen en ga dus ook wat harder rijden.

IMG_20161210_112601004_HDR

Net voor ik Twello verliet moest ik wel in de ankers. Ondanks dat ik flink belde ging een fietser niet aan de kant, die bel mocht wel wat harder gaan. Het wordt al een beetje donker. Vergeten te vragen hoe het licht aangaat, gelukkig is de lichtknop makkelijk te vinden. Zo buitenaf is er niemand op het fietspad, nu kan ik pas echt het maximale uit de Stromer halen. Met volle kracht op de pedalen ga ik langs het wokrestaurant. De tranen staan me in de ogen, terwijl het bijna windstil is. Rond deze tijd is er blijkbaar niemand op het fietspad te vinden. Mijn hartslag gaat omhoog, terwijl ik niet echt hard moet trappen. Ik voel gewoon de adrenaline bruisen als ik even voor het stoplicht moet wachten. Na dit stoplicht kwam de ultieme test: de brug op en af. Hiervoor gaat de ondersteuning maar een standje hoger. Het eerste stuk was redelijk vlak, daar voelde ik niet veel verschil. Het steilste stuk naar de top van de brug merk je de snelheid toch iets terug lopen. Aangezien er werkzaamheden zijn moet ik terug de brug over iets rustiger aandoen. Het fietspad is erg versmald, toch voelt het stuur stabiel aan. De brug over: dus gassen maar weer. Ik kon zo aan een stuk doorrijden, de weg terug leek veel korter dan heen. Jammer dat ik de Stromer pedelec de volgende dag weer terug zou brengen, ik had graag nog een ritje willen maken.